Mobile menu

Άρθρα

DIARY OF A MADMAN...

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 2
ΧειρότεροΚαλύτερο 

DIARY OF A MADMAN... by Theodore Kritikos

 Τον τελευταίο καιρό, έχω πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου. Και, πραγματικά, έσπαγα το κεφάλι μου για το πώς

...να τον αξιοποιήσω. Ήθελα κάτι special. ...

Αρχικά σκέφτηκα να γράψω για την φετινή συναυλιακή season που φτάνει στο τέλος της, με λίγα λόγια για την επερχόμενη. Μπα, όχι, αυτό που θα έκανα δεν είχα σκοπό να το καθιερώσω ως κάτι μόνιμο, που θα γίνεται μια φορά το χρόνο. Θα ήταν a one-off thing. Αυτός ο πονοκέφαλος κράτησε μέχρι πριν μερικές μέρες, όταν και έπεσε το μάτι μου στα ντοσιέ που φυλάω τα εισιτήρια των συναυλιών των μπαντών που ακολουθώ. [Αυτό το τελευταίο το τονίζω, διότι έχω δει live και σχήματα επειδή κάποιος έπρεπε να καλύψει αρθρογραφικά το τάδε event για το site, ή επειδή έτυχε να κερδίσω σε κάποιον διαγωνισμό πρόσκληση ή απλά για παρέα, με τα πάντα πληρωμένα (βέβαια, όλα αυτά τα ”υποδεέστερα” events αφορούν ΠΑΝΤΑ τον χώρο του αξιόλογου Rock/Metal). Εγώ, όμως, ακούω αυστηρά και μόνο Metal, και μάλιστα συγκεκριμένα είδη του- γενικότερα, έχω ορισμένα κριτήρια που θέτω στην εκάστοτε μπάντα, προκειμένου να επενδύσω χρόνο και χρήμα σε αυτήν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που πολύ αμφιβάλλω ότι θα δει το φως της δημοσιότητας ποτέ].

Bingo. Θα ανασύρω από το μυαλό μου τις αναμνήσεις μου από ΟΛΕΣ αυτές τις συναυλίες στις οποίες έχω παρευρεθεί. Αναμνήσεις που σχετίζονται όχι μόνο με την συναυλία αυτή καθ’αυτή, αλλά και με πρόσωπα, μέρη, αντικείμενα και καταστάσεις που με απασχολούσαν ιδιαίτερα την χρονική στιγμή (όπου χρονική στιγμή εννοείται το διάστημα κατά το οποίο μαθαίνω για τον ερχομό του σχήματος, ακούω το υλικό του και, υποσυνείδητα το συνδέω με όλα τα παραπάνω στοιχεία) του εκάστοτε gig. Οπότε, όχι, δεν πρόκειται για reviews συναυλιών που έχουν περάσει στην ιστορία. Πρόκειται για καταγραφή προσωπικών (μερικές φορές και λεπτών) βιωμάτων, καθώς, όπως πιστεύω, μόνο έτσι μπορείς να γνωρίσεις πραγματικά τον άνθρωπο πίσω από τα gig reviews ή τα web radio shows. Εν ολίγοις, θα καταγράψω την έως τώρα πορεία μου στον συναυλιακό χώρο και, κατ’επέκταση, το πώς διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας μου, μέσα από αυτό το ταξίδι. Ίσως ξενερώσεις με την ασχετοσύνη μου σε μερικά σημεία, αλλά σκέψου πως, για μένα, κάποια πράγματα ήταν πρωτόγνωρα. Όπως και να αισθανθείς πάντως, αυτό το ρομαντικό συναίσθημα που ένιωθα όταν ερχόμουν σε επαφή με κάποια πράγματα για πρώτη φορά, δεν το αλλάζω. Brace yourself, λοιπόν, και ετοιμάσου για ένα μοναδικό trip down memory lane! …

 

Β’ Λυκείου, λίγο πριν την έναρξη των θερινών φροντιστηριακών μαθημάτων. Δεν το σκέφτομαι. Δε με απασχολεί καθόλου. Σε λίγες μέρες θα δω live τους Iron Maiden. Την αρχή και το τέλος των πάντων. Όλα, βέβαια, είχαν ξεκινήσει έναν χρόνο πριν (ναι, ρε, τότε ξεκίνησα να ακούω, πρόβλημα; Α;), όταν ο Βασιλείου από το Α1 ήρθε σε ένα κενό και μου είπε <<άκου αυτό>> και έβαλε από το κινητό του να παίζει το ”The Aftermath”. Μου γάμησε το μυαλό. Κεραυνοβόλος έρωτας. Άπαξ και το Metal σου χτυπήσει την πόρτα και του ανοίξεις, τελείωσες- ή μάλλον άρχισες. Δεν υπάρχει γυρισμός. Ε, αυτό ακριβώς συνέβη. Μόνο αυτό το συγκρότημα για κάνα χρόνο. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ (να σημειώσω πως, λόγω του τρόπου ένταξής μου στη μουσική, λατρεύω Blaze Bayley και ”The X Factor”). Και, ξαφνικά, να’σου και η ανακοίνωση πως έρχονται για συναυλία! Με τον Βλάση, το κανονίσαμε επιτόπου. Κατεβαίνουμε μαζί Αθήνα για να αγοράσουμε τα μαγικά χαρτάκια και, χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε στη Μαλακάσα.

<<Ρε μαλάκα, λίγα άτομα έχει εδώ>> (σ.σ.: δε θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά, αναφερόταν στην Vibe Stage).

<<Ε, πάμε από’δω… Μαλάκα, ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ>> (σ.σ.: βρισκόμαστε στην Terra Stage). Τρίχα κάγκελο. Σε λίγη ώρα θα τους δω από κοντά. Ακόμα το λέω και ανατριχιάζω. Και πράγματι. Τους βλέπω. Παίζουν μπροστά μου. Κάθε τρεις και λίγο κοιτιόμαστε με τον Βλάση και λέμε <<μαλάκα, γαμάνε>>. Καταλαβαίνεις για τι επίπεδο mindfuck μιλάμε; Πρώτη μου συναυλία. Ο καλύτερος τρόπος για να φύγει η συναυλιακή παρθενιά!

 

Γ’ Λυκείου και Πανελλήνιες. Για κάποιο λόγο, δεν τις μίσησα- ίσως γιατί ποτέ δεν είχα θέμα με το διάβασμα. Πραγματικά, με σωστό προγραμματισμό, δε μου έλειπε τίποτα- έπαιζα κανονικά World of Warcraft, αν σου λέει κάτι αυτό. Τις συναυλίες, όμως, δεν τις σκεφτόμουν. Να υπενθυμίσω πως η <<Μόνο Maiden>> καύλα δε μου είχε φύγει ακόμα (σ.σ.: αλήθεια, έφυγε πραγματικά ποτέ;) και δεν έβλεπα λόγο να ασχοληθώ με άλλες μπάντες. Μέχρι που άκουσα το ”A Voice in the Dark” των Blind Guardian: <<Ωραία φωνή, και το refrain κολλητικό. Hm…>>. Και, τσουπ, ανακοίνωση πως έρχονται για συναυλία, αμέσως μετά από τις ενδοσχολικές εξετάσεις (σ.σ.: οι Πανελλήνιες είχαν ολοκληρωθεί). Ο Βλάσης τους άκουγε ήδη, οπότε κανονίστηκε επί τόπου. Λίγο πριν το event, κάθομαι και τους ψάχνω λίγο παραπάνω. Κάτι ”Sacred Worlds”, κάτι ”Nightfall”, δεν ήθελε και πολύ. Πήραμε μαζί και τον μικρό μου ξάδερφο, τον Βαγγέλη, που τους γούσταρε και πήγαμε. Τρομερή ενέργεια αυτό το gig. Μετά το event, έπασχα από post-concert syndrome και αυτά τα κομμάτια που εκτέλεσαν live τα άκουγα για μέρες, όταν ξύπναγα τα πρωινά...

 

Διαβάστε την συνέχεια  ΕΔΩ

- Για να δημοσιεύσετε το σχόλιό σας πρέπει να έχετε δημιουργήσει λογαριασμό και να είστε συνδεδεμένοι

- Ιn order to post comments,you must be LOGIN