Γ
εννήθηκε στα Εξάρχεια, στις 14 Μαρτίου 1939.
Από τους «πρωτεργάτες» της άνοιξης του ελληνικού έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού της δεκαετίας του ’60,προσεγγίζει –χρόνια τώρα- την μουσική με τρόπο πολύπλοκα απλό και κάπως έτσι μας την προσφέρει απλόχερα. Οι μελωδίες του είναι δεμένες με το παρελθόν μας, συντροφεύουν το παρόν μας και έχουν ραντεβού με το μέλλον μας.
Check in απόψε στις 9 το βράδυ…
Μια μέρα θα το γράψει η ιστορία που έδιωξε απ’ την Αθήνα τα θηρία που έδιωξε βασιλείς και βουλευτάδες τους ψευταράδες και τους μασκαράδες Και στην άμυνα εκεί όλοι οι αξιωματικοί πολεμάει κι ο Βενιζέλος που αυτός θα φέρει τέλος και ο κάθε πατριώτης θα μας φέρουν την ισότης Η Παναγιά που στέκει στο πλευρό μας δείχνει το δρόμο στο νέο στρατηγό μας τον ήρωα της εθνικής αμύνης που πολεμάει και διώχνει τους εχθρούς Της αμύνης τα παιδιά διώξανε το βασιλιά και του δώσαν τα βρακιά του για να πάει στη δουλειά του τον περίδρομο να τρώει με το ξένο… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
1. Γρηγόρης Μπιθικώτσης
2. Αλίκη Βουγιουκλάκη & Δημήτρης Παπαμιχαήλ
3. Μαρινέλλα
Γειτονιά, ο δρόμος σου στενός
παγωνιά και γκρίζος ουρανός
μαύρη ζωή, βράδυ πρωί
για συντροφιά μια συννεφιά
υπομονή, υπομονή, υπομονή
Κάντε υπομονή
κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός
Κάντε υπομονή
μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά
Υπομονή, υπομονή, υπομονή
Κάντε υπομονή…
Κάντε υπομονή…
Γεια σου χαρά σου Βενετιά
πήρα τους δρόμους του νοτιά
κι απ’ το κατάρτι το ψηλό
τον άνεμο παρακαλώ
Φύσα αεράκι φύσα με
μη χαμηλώνεις ίσαμε
να δω γαλάζια εκκλησιά
Τσιρίγο και Μονεμβασιά
Γεια σου χαρά σου Βενετιά
βγήκα σε θάλασσα πλατιά
και τραγουδώ στην κουπαστή
σ’ όλο τον κόσμο ν’ ακουστεί
Φύσα αεράκι φύσα με
μη χαμηλώνεις ίσαμε
να δω στην Κρήτη μια κορφή
που έχω μανούλα κι αδελφή
Κάτω στον Πειραιά
στα Καμίνια
φτώχεια καλή καρδιά
μα και γκρίνια
μάζεψα μια βραδιά
τα σαΐνια
κι ήρθα κρυφά
τον παλιό μου καημό
να σου πω
Μάτια βουρκωμένα
παραπονεμένα
δίχως αγάπη και πόνο
κανένας δεν ζει
μάτια βουρκωμένα
πάρτε με κι εμένα
πάρτε με τώρα να πάμε
στο κόσμο μαζί (Ρεφρέν)
Κάτω στον Πειραιά
στο μουράγιο
είπα να σκοτωθώ
μα τον άγιο
μα έκανα υπομονή
και κουράγιο
κι ήρθα κρυφά
τον παλιό μου καημό
να σου πω
Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι
βγάλε από την πόρτα το κλειδί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί
βάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι
Κάποιος πονεμένος θα βρεθεί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί
Άνοιξε στο φως το παραθύρι
δέσε μια κορδέλα στα μαλλιά
βάλε το λουλούδι στο ποτήρι
να γεμίσει η κάμαρη ευωδιά
Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι
βγάλε από την πόρτα το κλειδί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί
Το απομεσήμερο έμοιαζε να στέκει σαν αμάξι γέρικο στην ανηφοριά κάθε απομεσήμερο στο παλιό μας στέκι πίσω απ’ το μαγέρικο του Ντελη βοριά Κι όλα μοιάζαν ουρανός και ψωμί σπιτίσιο κι όλα μοιάζαν ουρανός και γλυκό γλυκό ψωμί Γνώριζες τα βήματα ξέκρινα τους ήχους και φωτιές ανάβαμε με σβηστή φωνή τις βραδιές συνθήματα γράφαμε στους τοίχους πέφταμε φωνάζοντας κάτω οι Γερμανοί Κι όλα μοιάζαν ουρανός και ψωμί σπιτίσιο κι όλα μοιάζαν ουρανός και πικρό πικρό ψωμί Τάχα τι να ζήλεψαν στα χλωρά σου μάτια που γιομαν τ’ απόβραδο γλύκα πρωινή ήρθαν και βασίλεψαν τα βαθιά σου μάτια κάποιο Σαββατόβραδο στην… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Στίχοι:Βαγγέλης Γκούφας & Βασίλης Ανδρεόπουλος
Μουσική:Σταύρος Ξαρχάκος
1. Βίκυ Μοσχολιού
2. Χαρούλα Αλεξίου & Μαρινέλλα
Τα τρένα που φύγαν
αγάπες μού πήρανε.
Αγάπες και κλαίνε,
ποια μοίρα τις μοίρανε;
Δώς μου χέρι να πιαστώ
να πιαστώ, να κρατηθώ,
ένα γέλιο, μια ματιά
κι ανασταίνετ’ η καρδιά.
Το τρένο σε πήρε
πουλί, χελιδόνι μου.
Σε τύλιξ’ η νύχτα
κι ορφάνεψα μόνη μου.
Στίχοι: Αλέκος Γαλανός Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος Πρώτη εκτέλεση: Πόλυ Πάνου Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν να που δεν ξέρουν τι ναι πόνος και καημός, πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Πνιχτές ανάσες και βρισιές, βαμμένα χείλια παγωμένα στις γωνιές. Κι είναι θάνατος αργός του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός. Πληρωμένες αγκαλιές ιστορίες τραγικές γράφονται μέσ’ στις κρύες φτωχογειτονιές. Το τραγούδι σπαραγμός η ζωή κατατρεγμός, το καλντερίμι ένας ατέλειωτος καημός. Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, να που δεν ξέρουν τιναι πόνος και καημός. Πώς κλαίει ο άνθρωπος… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Με τί καρδιά, να σ’ αποχαιρετήσω
Με τί καρδιά, τραγούδι να σου πώ
Στον ουρανό, με τ’ όνειρο θα ζήσω
Στον ουρανό, σαν άστρο θα σταθώ.
Βάλε φωνή, να ‘ρθω να σε φιλήσω
Βάλε φωνή, για λίγο να σωθώ.
Με τί καρδιά, τα μάτια σου ν’ αφήσω
Με τί καρδιά, εσένα ν’ αρνηθώ
Σε σκοτεινό, δρομάκι θα καθίσω
Σε σκοτεινό, δρομάκι θα πονώ
Δώσ’ μου φωτιά, τη νύχτα μου να σβήσω
Δώσ’ μου φωτιά, να φύγω, να χαθώ…
ΜΠΡΑΒΟ ΒΙΒΗ !!!
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ !!!