Ν
ους αντισυμβατικός και επαναστατικός ,έδωσε υπόσταση στον όρο «καλό λαϊκό τραγούδι» κατά μήκος των τεσσάρων δεκαετιών της διαδρομής του, πλουτίζοντας την ελληνική μουσική με αθάνατες δημιουργίες…
Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1948, στα Τρίκαλα και έφυγε στις 17 Απριλίου 2012
Check in απόψε στις 9 το βράδυ…
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου Άλμπουμ: Στης ψυχής το παρακάτω. 2001 . .. Άλλη μια μάχη νικημένος, νικημένος στα σημεία τώρα δεν έχω παραμύθια, παραμύθια ούτε αστεία. ‘Aλλη μια νύχτα με τα όνειρα μπλεγμένος. Πόσα λάθη είμαι ακόμα, είμαι ακόμα χρεωμένος; Η αλήθεια μου άδειο πιάτο και πηδάω στον αέρα στης ψυχής το παρακάτω στου μυαλού το παραπέρα Χρόνια που πέρασαν μια χούφτα, φύγαν σαν μια χούφτα αέρας, ό,τι μου αφήσαν τσιγάρα, τα τσιγάρα μίας μέρας. Φίλοι που κάναν στη ζωή μου, στη ζωή μου τη γιορτή τους άδειο μπουκάλι είμαι κι εγώ είμαι κι εγώ μες τη δική… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Στην αλυσίδα τη βαριά
θα ψάξω εγώ παρηγοριά
γιατί και τούτη τη ζωή
τι να την κάνω.
Στην παγωνιά της φυλακής
να βρεις καρδιά να κρατηθείς
που πας στ’ αγκάθια κι αγαπάς
κι όλο σε χάνω.
Κόσμε μου γινες πληγήαργεί
κι είναι το γρήγορο π
που μ `ορμήνεψε να πιω και να μεθύσω
για να παρηγορηθώ
μη τυχόν και λυπηθώ
την κακούργα την αγάπη της
να σβήσω
κι ας χαθώ.
Στη συννεφιά του Γολγοθά
σ’ ένα σταυρό που με μεθά
θα γίνει η σκέψη σου καρφί
να με καρφώνει.
Και ξημερώματα Μαγιού
θα λάβεις μάνα ενός σου γιου
Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά
τριγυρνάνε οι νταλίκες στην Αθήνα
στα λιμάνια, στους σταθμούς, στην αγορά
ό, τι ψάχνεις στη ζωή να βρεις ξεκίνα.
Σ’ έχω δει πολλές φορές να τριγυρνάς
στο λαβύρινθο της πόλης σαν χαμένος
το σακάκι σου στον ώμο να κρατάς
κι όλους όσους δε θυμούνται φορτωμένος.
Σα σκηνές από ταινία “προσεχώς”
μοιάζεις μέσα στις στροφές αυτού του νόστου
δυο γενιές χαμένες πίσω δυστυχώς
κι η Αθήνα μια μητρόπολη του νότου.
Όταν έχω εσένα μπορώ να ονειρεύομαι ξανά ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά και πιάνω μες στα χέρια μου τον κόσμο να τον φτιάξω Όταν έχω εσένα μπορώ να μη βυθίζομαι αργά τα βράδια που πληγώνεται η καρδιά και πιάνω το μαχαίρι το σκοτάδι να χαράξω Κάνε ένα βήμα να κάνω το επόμενο αίμα μου και σχήμα λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο Όταν έχω εσένα κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο δεν φοβού κανένα Εγώ κι εσύ στον κόσμο τον απάνθρωπο Εσύ κι εγώ Όταν έχω εσένα μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά να πιάσω… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
μεσ’ στη δική μου γειτονιά
κι από τον πολύ συλλογισμό
έχασε το λογαριασμό
Κι από μια πόρτα χαμηλή
κι από μια σκοτεινή αυλή
βγήκε κλεφτά, κλεφτά ο σιδεράς
ο σιδεράς και του είπε λόγια της χαράς
Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
μεσ’ στη δική μου γειτονιά
Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
και θέρισε μια γειτονιά
και έγινε μαύρος ουρανός
και ανεμοζάλη και καπνός
maria_gr gop3to Στίχοι: Λάκης Τεάζης Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος Κάθεσαι στο μπαλκονάκι σαν λουλούδι αθάνατο μα εγώ σαν τ’ αηδονάκι παίζω με το θάνατο. Δε με νοιάζει κι αν πεθάνω δε με νοιάζει κι αν χαθώ ένα μόνο με μαραίνει που μ’ αφήνεις μοναχό. Σ’ αγαπώ σαν αμαρτία σε μισώ σαν φυλακή. Κόψε με αν θες στα τρία στάλα αίμα δε θα βγει. Τα βελούδινά σου χείλη δε ματώσανε ποτές είσαι η καύτρα στο καντήλι που το λάδι μου το καις. Στα μαλλιά σου κρέμασέ με χτυποκάρδι και βρισιά να μη βλέπω άλλα χείλη να σου πίνουν… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
και έβλεπα από την αρχή πως ξαναγεννήθηκα
πως ξαναγεννήθηκα
Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
να μενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές
Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
σαν με ξύπνησε η βροχή αχ πόσο λυπήθηκα
αχ πόσο λυπήθηκα
Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
ναμενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές
https://lyricstranslate.com
Στίχοι:Δημήτρης Λέντζος Μουσική:Χρήστος Λεοντής 1. Δημήτρης Μητροπάνος Σάββατο χαράματα μπρος στην Αχερουσία χόρεψα ζεϊμπέκικο πάνω στην φωτιά βήματα γενέθλια για την αθανασία κι όλες οι αγάπες μου μία ξενιτιά Πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα κι έβαψα τα ρούχα μου μάνα μη με δεις την στερνή κουβέντα σου την θυμάμαι ακόμα σαν χορεύεις μου ’λεγες, να σαι ο Διγενής Βλέμματα χαράξανε στις μαύρες τις οθόνες κι οι τυφλοί προφήτες προδίδουν τους χρησμούς έρωτας αρχάγγελος σαν τις παλιές εικόνες κι ο χορός του κόσμου ραγίζει τους αρμούς Πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα κι έβαψα τα ρούχα… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Στίχοι: Φίλιππος Γράψας Μουσική: Μάριος Τόκας Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ’ στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ’ έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου το λεκέ για να τον καθαρίσεις Μελαχροινούς Θεούς τις νύχτες ονειρεύεσαι και μ’ όποιον ήλιο σεργιανάς τον ερωτεύεσαι οχτώ μποφώρ κι οι δράκοι βγήκανε στο κύμα παίρνεις μελάνι και φτερό και γράφεις ποίημα Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ’ στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Θα σου γλιστρήσει από τα χέρια άλλη μια μέρα θα τις μετράς και θα’ναι οι μισές θα βλέπεις θάλασσα και θα΄σαι σε μια ξέρα μόνο τα κύματα θα ακούς και τις φωνές Κάνει στην άκρη ο καιρός να σε χωρέσει μια αυταπάτη οι επιλογές έχεις αφήσει το ταξίδι σου στη μέση για το χατίρι σου αλλάζουν οι εποχές Κρύβεις ακόμα μια φορά το πρόσωπό σου μακάρι να’τανε τα πάντα αλλιώς μακάρι να’ταν να περνούσε το δικό σου νιώθεις χαμένος,αλλά είσαι ζωντανός Σαν ναυαγός που ονειρεύεται καράβια κρατώντας τη φωτιά του ζωντανή ψάχνεις ακόμα στον ορίζοντα σημάδια που θα σε φέρουν… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Αν στείλεις μήνυμα χαράς
σημάδι πως με αγαπάς αγαπημένη
να ρθεις να σε καλοδεχτώ
κι αν χάθηκες σε αγαπώ αγαπημένη
Καλοκαίρια και χειμώνες
περιμένω να φανείς
δάκρυα καυτά σταγόνες
θα με καιν ώσπου ναρθεις
Κι αν θέλεις όρκους της ζωής
θα ορκιστώ από αρχής αγαπημένη
εγώ στα μάτια σου μετρώ
τ’ απέραντο και το μικρό αγαπημένη
Καλοκαίρια και χειμώνες
περιμένω να φανείς
δάκρυα καυτά σταγόνες
θα με καιν ώσπου να `ρθεις
Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος Μουσική: Μάριος Τόκας Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες και με ταξίδευες, σαν το καράβι κι έλεγες: Θα σ’ αγαπώ με τα καλοκαίρια με τρικυμίες και με βροχές με μαξιλάρι τα δυο μου χέρια θα ονειρεύεσαι ό,τι θες Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω, απόψε να μεθύσω Τα καλοκαίρια πες μου πώς μπορώ μονάχος μου να ζήσω Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω σε μονοπάτι αδιάβατο θα βγω, θα βγω να σε ζητήσω Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες και με ταξίδευες, σαν το καράβι κι έλεγες: Θα σ’ αγαπώ, μη μου συννεφιάζεις σαν αμαρτία και… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Μια στάση εδώ να βγω στο δρόμο να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο
πάνω στην άσφαλτο και συ με ύφος ψεύτικο
να με κοιτάζεις τάχα πως με λογαριάζεις
Θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου
πόσο κοστίζει μια παράβαση του νόμου
να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία
για να φωνάξω ότι πρόδωσες την πιο όμορφη ιστορία
Μια στάση εδώ θέλω απόψε να με δεις σε δυο ξεσπάσματα
να ξεχαστούνε της ζωής μας τα χαλάσματα
να μ’αντικρύζεις τάχα πως με υποστηρίζεις
Αβάσταχτή μου ελαφρότητα
μου στέρησες του κόσμου την απλότητα
με έσπρωξες στις πόρτες του φτηνού
εκεί που χάνει η ψυχή το νου
αβάσταχτή μου ελαφρότητα
Καθρέφτη, ξένος είμαι μην κοιτάς
τα δάκρυά μου μόνο ν’ αγαπάς
καθρέφτη, όταν θα πέφτουνε στη γη
κανείς ποτέ, ποτέ κανείς να μην τα δει
Αβάσταχτή μου ελαφρότητα
μου κλείδωσες της τρέλας την ταυτότητα
μ’ οδήγησες στους δρόμους του καπνού
εκεί που χάνει ο νους το νου
αβάσταχτή μου ελαφρότητα
Απ’ τη δικτατορία του προφανούς
ως τη δικτατορία του αφανούς
περάσανε τριάντα χρόνια
Απρίλης του εξήντα επτά
και τα παντζούρια της κλειστά
έχει η Ελλάδα
Απρίλης του ενενήντα εφτά
τι κι αν παντζούρια ανοιχτά
κανένας έξω δεν κοιτάει
μέσα απ’ την τηλεόραση
ο Έλλην προχωράει
Και χάι Χίτλερ και tv
πατρίδα τζάμι μου είσαι εσύ
ό, τι μου πεις εσύ
και μόνο εσύ θα κάνω
είμαι μονάχος, μόνος μου
θέλω μαζί σου να πεθάνω
Και χάι Χίτλερ και tv
κάνε στο τζάμι μια πληγή
βάλε το χέρι σου και βγάλ’ τους
τους μεγιστάνες τους παράνομους
και γδάρτους
Το τραγούδι «Ρόζα» δεν είναι απλώς ένα καλογραμμένο ζεμπέκικο ερμηνευμένο από μια γνήσια λαϊκή φωνή. Κρύβει από πίσω του μια άγνωστη ιστορία αντάξια της διαχρονικότητας και του μεγαλείου αυτού του τραγουδιού. Όλα είχαν αρχίσει το 1976 όταν ο Άλκης Αλκαίος θα στείλει ένα ποίημα του στον Θάνο Μικρούτσικο.
Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο μα τα κελιά μας είναι χωριστά σε πολιτεία μαγική γυρνάμε δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις σε ένα παραμύθι εφιαλτικό φωνή εντόμου τώρα ειν’ η φωνή μου φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία πώς η ιστορία γίνεται σιωπή τι με κοιτάζεις… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-14483633-1575456875-7725.jpeg.jpg)
Καλό βράδυ και μιά τέλεια εβδομάδα για όλους…Ευχαριστίες για την παρέα ♥