Ο
ποιητής του στίχου και ο στοιχουργός της ποίησης…
Έχει τη σφραγίδα του «εμπορικού» αν και δεν έγραφε κατά παραγγελία,με έργο που δεν έχει ίσως στίχους άψογους, βαθυστόχαστους και ιδιαίτερα επεξεργασμένους, διαθέτει όμως αμεσότητα και αυθορμητισμό, λαϊκή θυμοσοφία.
Η καθημερινή κουβέντα του καφενείου που γίνεται τραγούδι.
Έφυγε στις 12 Νοεμβρίου 1979,
Check in απόψε στις 9 το βράδυ…
Υπάρχωκι όσο υπάρχεις θα υπάρχω,σκλάβα τη ζωή σου θα ’χωκι ας βαδίζουμε σε δρόμους χωριστούς. Υπάρχωμες στα μάτια σου που κλαίνε,μες στα χείλη σου που καίνεκαι θα υπάρχω στα τραγούδια που θ’ ακούς. Είμαι της ζωής σου ο ένας,δε με σβήνει κανέναςκι αν με άλλους μιλάςκι ώρες ώρες γελάςκατά βάθος πονάς,γιατί σκέφτεσαι εμένα. Είμαι και αρχή και φινάλεκαι στη σκέψη σου βάλεπως αν κάνεις δεσμόμέσ’ σε λίγο καιρόθα χωρίσεις γιατίθα υπάρχω εγώ. Υπάρχω,στη χαρά σου και στη λύπηη μορφή μου δε θα σου λείπεικι ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχαστώ. Υπάρχωμες στην τύχη σου που βρίζεις,στο μυαλό σου που ζαλίζειςμε τσιγάρο… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Με βρήκε ο αυγερινόςσαν φύλλο κίτρινο στους δρόμους.Κλαίει στα μάτια μου ο Θεόςκι έχω τον πόνο σου στους ώμους. Δε με χωράει το κρεβάτι μου,γιατί μου λείπει η αγάπη μου.Δε με χωράει κι ο ντουνιάς,αφού εσύ δε μ’ αγαπάς. Τα σπίτια γύρω μου κλειστάκαι σφαλιστή κάθε ταβέρνα.Κι όπου γυρίζω με πατάτης μαύρης μοίρας μου η φτέρνα. Δε με χωράει το κρεβάτι μου,γιατί μου λείπει η αγάπη μου.Δε με χωράει κι ο ντουνιάς,αφού εσύ δε μ’ αγαπάς.
Μη με λυπάσαι διώξε με απόψε
σαν να ‘μαι αγριολούλουδο
και τη ζωή μου κόψε
Εγώ γυμνός ξεκίνησα
εγώ πηγαίνω μόνος
Σπίτι μου είναι ο δρόμος
και τραγούδι μου ο πόνος
Διώξε με και μη λυπάσαι
τι θα γίνω μη φοβάσαι
κι αν χιονίζει και αν βρέχει
τ’ αγριολούλουδο αντέχει
Μη με κρατήσεις μονάχα από συμπόνια
το κρύο το συνήθισα θ’ αντεξω και τα χιόνια
Εγώ γυμνός ξεκίνησα
εγώ πηγαίνω μόνος
Σπίτι μου είναι ο δρόμος
και τραγούδι μου ο πόνος
Διώξε με και μη λυπάσαι
τι θα γίνω μη φοβάσαι
κι αν χιονίζει και αν βρέχει
τ’ αγριολούλουδο αντέχει
Μπάρμπα Γιάννη γέρασες
Πολλές φουρτούνες πέρασες
Κι από κοντά μας ήρθε ο χάρος να σε πάρει
Εσύ που σαν αδέρφι μας
Δε χάλαγες το κέφι μας
Κάνε μου τώρα και μια τελευταία χάρη
Ένα γράμμα να μου στείλεις απ’ τον Άδη
Αν το φως είν’ πιο καλό απ’ το σκοτάδι
Φως υπάρχει εδώ πάνω
Μπάρμπα Γιάννη μου που λες
Μα το φως τι να το κάνω;
Πού `ναι μαύρες οι καρδιές
Μπάρμπα Γιάννη φίλες μου
Ένα μαντάτο στείλε μου
Και το μπουζούκι σου κι εκείνο περιμένει
Εδώ τα ίδια πράματα
Βάσανα πόνοι κλάματα
Στον κάτω κόσμο τέλος πάντων τι συμβαίνει
Ρωτάς μ’ αγωνία και λυγμό
αν, τάχα, σ’ αγαπώ ή παίζω και γελώ,
κι εγώ μες στα μάτια σε κοιτώ
και μέσα απ’ την καρδιά μου σ’ απαντώ.
Αν ήτανε, λοιπόν, να ξαναζούσα
σ’ αυτόν τον κόσμο δεύτερη φορά,
εσένα, πάλι, εσένα θ’ αγαπούσα,
πιο δυνατά, πιο δυνατά.
Ρωτάς αν θ’ αλλάξω εγώ καρδιά
και πω με τον καιρό, σε άλλην “σ’ αγαπώ”,
αυτά μην τα συλλογιέσαι πια
και άκου το τραγούδι που θα πω.
Αν ήτανε, λοιπόν, να ξαναζούσα
σ’ αυτόν τον κόσμο δεύτερη φορά,
εσένα, πάλι, εσένα θ’ αγαπούσα,
πιο δυνατά, πιο δυνατά.
Αγάπα με,
μ’ όλα τα λάθη που ‘χω κάνει,
κράτα με.
Ένοχος είμαι απέναντί σου τα ‘παμε,
μα σ’ αγαπώ.
Αγάπα με,
γίνομαι δρόμος να περάσεις,
πάτα με.
Έχω ανάγκη από σένα,
νιώσε με, αγάπα με.
Αγάπα με,
γιατί να ζήσω χώρια σου δε γίνεται,
νεράκι η ζωή μου και θα χύνεται
στις πέτρες δίχως νόημα γι’ αυτό
Αγάπα με
και ξέχασε λοιπόν πως παρασύρομαι
και γείρε πάλι απάνω μου να γείρουμε,
αγάπη μόνο αγάπη σου ζητώ.
Εδώ που βρίσκομαι σε σκέφτομαι και κλαίω
εκεί που είσαι με θυμάσαι με καημό
αφού σκοτώσαμε έναν έρωτα ωραίο
απάνω σε ένανε τρελό εγωισμό
Τι κρίμα που χωρίσαμε τι κρίμα
τι έγκλημα μεγάλο κάναμε
αντί να υποχωρήσουμε ένα βήμα
ολόκληρη ζωή πικράναμε
Αλλάζω δρόμους και συνήθειες κι αποφάσεις
μα απ’ την ζωή σου είναι αδύνατον να βγω
κι εσύ δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις
θα ‘σαι δική μου και δικός σου θα ‘μαι εγώ
Τι κρίμα που χωρίσαμε τι κρίμα
τι έγκλημα μεγάλο κάναμε
αντί να υποχωρήσουμε ένα βήμα
ολόκληρη ζωή πικράναμε
Μες στου Βοσπόρου τα στενά
ο Γιάννης κλαίει τα δειλινά
και ο μεμέτης πλάι του
πίνει και τραγουδάει του
Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός
κι εγώ λαός κι εσύ λαός
εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ
όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ
Με λίγη αγάπη και κρασί
μεθάω κι εγώ μεθάς κι εσύ
πιες λίγο από το τάσι μου
αδέρφι και καρντάσι μου
Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός
κι εγώ λαός κι εσύ λαός
εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ
όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ
Η Σμύρνη μάνα καίγεται καίγεται και το βιος μας
ο πόνος μας δε λέγεται δε γράφεται ο καημός μας
Ρωμιοσύνη ρωμιοσύνη δε θα ησυχάσεις πια
ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά
Η Σμύρνη μάνα χάνεται τα όνειρά μας πάνε
στα πλοία όποιος πιάνεται κι οι φίλοι τον χτυπάνε
Ρωμιοσύνη ρωμιοσύνη δε θα ησυχάσεις πια
ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά
Δυο παλικάρια απ’ το Αϊβαλί
μπήκαν στο στέκι του Μπαλή
μπήκαν στο στέκι του Μπαλή παρέα
κι είχανε και τα δυο σεβντά
κι ήπιαν δυο θάλασσες πιοτά
για μια γυναίκα τ’ Αϊβαλιού ωραία
Πίνανε και καπνίζανε
και την αγάπη βρίζανε
Δυο παλικάρια απ’ το Αϊβαλί
μπήκαν στο στέκι του Μπαλή
και δεν αφήσανε γυαλί στο ράφι
για τη ζημιά στο μαγαζί
δώσαν στον γέρο το Μπαλή
έναν τουρβά ασήμι και χρυσάφι
Πίνανε και καπνίζανε
και την αγάπη βρίζανε
Πήρε φωτιά το Κορδελιό
καίγονται τα μορτάκια
γλεντάνε στο Καφέ αμάν
Ρωμιοί και χανουμάκια
Τσιφτετέλι τσιφτετέλι
με λαμπάδιασες καημέ
θα παλέψω μ’ όποιον θέλει
για χατίρι σου Φατμέ
Δώσ’ μου καλέ το φερετζέ
να το `χω για μαντήλι
γιατί ζηλεύω π’ ακουμπά
στα κόκκινα σου χείλη
Τσιφτετέλι τσιφτετέλι
με λαμπάδιασες καημέ
θα παλέψω μ’ όποιον θέλει
για χατίρι σου Φατμέ
.Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά
που λένε τα γραμμένα,
τo ‘να σκοτώθηκε, τ’ άλλο λαβώθηκε
δε γύρισε κανένα.
Για τον μαρμαρωμένο βασιλιά
ούτε φωνή, ούτε λαλιά.
τον τραγουδάει όμως στα παιδιά,
σαν παραμύθι η γιαγιά.
Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά
που λένε τα γραμμένα,
το `να σκοτώθηκε, τ’ άλλο λαβώθηκε
δε γύρισε κανένα.
Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά,
δυο πετροχελιδόνια,
μα εκεί εμείνανε κι όνειρο γίνανε
και δακρυσμένα χρόνια.
Για τον μαρμαρωμένο βασιλιά
ούτε φωνή, ούτε λαλιά.
τον τραγουδάει όμως στα παιδιά,
σαν παραμύθι η γιαγιά.
Μες στην Παλιά την Κοκκινιά
και στην Άγια Σωτήρα
στα δίχτυα της με τύλιξε
μια κούκλα ζωντοχήρα.
Κάθε βράδυ ξενυχτάω
στην Παλιά την Κοκκινιά
και το χάραμα με βρίσκει
στη δική σου γειτονιά.
Μες στην Παλιά την Κοκκινιά
γλυκιά μου ζωντοχήρα
εγώ θα σε στεφανωθώ
μες στην Άγια Σωτήρα.
Κάθε βράδυ ξενυχτάω
στην Παλιά την Κοκκινιά
και το χάραμα με βρίσκει
στη δική σου γειτονιά.
Βρήκα στην Αμφιλοχία
το Σταμούλη το λοχία,
παλιό μου συμπολεμιστή
με το κεφάλι του σταχτί.
Κάποτε στο Τεπελένι,
εικοσάχρονα παιδιά
με μια ματωμένη χλαίνη
τρέχαμε για λευτεριά.
Τώρα σ’ αυτή την ηλικία
πίνουμ’ αμίλητοι κρασί.
Πώς καταντήσαμε λοχία,
ποιος είμ’ εγώ, ποιος είσ’ εσύ;
Πώς αλλάξαμε λοχία,
κοίτα τη φωτογραφία.
Ο πιο ανίκητος εχθρός
είναι, λοχία, ο καιρός.
«Δεν πουλάω την καρδιά μου» (1967). Με την Κατερίνα Βασιλάκου. Σε σκηνοθεσία του Ανδρέα Κατσιμητσούλια. Σενάριο – Στίχοι τραγουδιών: Πυθαγόρας. Μουσική: Βασίλης Βασιλειάδης. Τραγούδησαν: Πάνος Τζανετής, Μπάμπης Τσετίνης, Βαγγέλης Περπινιάδης, Ρι Νόρμα. Έπαιζαν: Κατερίνα Βασιλάκου, Θανάσης Μυλωνάς, Δημήτρης Νικολαΐδης, Ελένη Ζαφειρίου.
Είν’ η ζωή μια θάλασσα
κι εμείς καπεταναίοι
κι είναι στ’ αλήθεια τυχεροί
όσοι πεθαίνουν νέοι
Κάθε λιμάνι και καημός
κάθε καημός και δάκρυ
κι είναι η ζωή του καθενός
θάλασσα δίχως άκρη
θάλασσα δίχως άκρη
Πόσες φορές ναυάγησα
μες στα θολά νερά της
και χάθηκε η βάρκα μου
τη μαύρη αγκαλιά της
Κάθε λιμάνι και καημός..
Σε άσχημη κατάσταση το φίλο μου τον βρήκα,
αμίλητος με βλέπει, μα στην καρδιά του μπήκα.
Τα χείλη του ήταν κίτρινα, τα μάτια του κομμένα
και έκλαψα μαζί του κι εκείνονε και μένα.
Γιατί να είμαστε κι οι δυο αισθηματίες,
γιατί να μπλέκουμε σε παλιοϊστορίες;
Αφού στον κόσμο λιγοστές είν’ οι κυρίες,
γιατί να είμαστε λοιπόν αισθηματίες;
Φίλε, δεν είμαστε άτυχοι κι αν όλα δε μου τα ‘πες,
απλούστατα κι οι δυο μας πιστέψαμε σ’ αγάπες.
Είναι η καρδιά μας ένοχη και στον γκρεμό μας πάει,
πληγώνεται, πονάει, αλλά ξαναγαπάει.
?resize=300%2C200&ssl=1
?fit=500%2C300&ssl=1
Καλησπέρες…Καλησπέρες σε όλους…
Ετοιμοι για απογείωση…???