Επί της σπαρασσόμενης Ουκρανίας παρακολουθούμε την εφαρμογή της Θεωρίας Παιγνίων από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και δευτερευόντως την Κίνα. Η μεν πρώτη δοκίμασε τις αντοχές και την υπομονή της Ρωσίας, εξωθώντας την τελικά σε εισβολή, ελπίζοντας στη στρατηγική της εξουθένωση με τις βαριές οικονομικές κυρώσεις, προκαλώντας όμως και σημαντικές ζημίες στη Δύση -κυρίως στην Ευρώπη.
Από την άλλη, η Ρωσία δοκίμασε τα όρια αντοχών της Δύσης με μια περιορισμένη εισβολή, στοχεύοντας στην προβολή ισχύος και κύρους, καθώς και μία σε τακτικό επίπεδο στρατιωτική επιτυχία, ώστε να καταδείξει επικοινωνιακά την αδυναμία της Δύσης, αλλά ταυτόχρονα με σημαντικό κόστος για την οικονομία και την κοινωνία της Ρωσίας.
Η δε Κίνα, υποστηρίζοντας διακριτικά τη Ρωσία, αναμένει στην ουσία την εξασθένηση και των δύο αντιπάλων, ώστε να ενισχύσει περαιτέρω την οικονομική της εξάπλωση.