A

πλά επιβιβαστείτε…
Γιατί όταν έχουμε ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ εν ΠΤΗΣΗ,τα υπόλοιπα είναι περιττά…
Check in απόψε στις 9 το βράδυ…
Λες πριν να γίνουν όλα χτες
Τρέξε σ’ άλλες εποχές που ο χρόνος σταματά.
Θες να σκορπίσεις τις σκιές
Της ψυχής οι εκδρομές, να `χουν δάκρυ τη χαρά.
Φίλα με, σαλπάρω και χάνομαι
Κοίτα με, πετώ να σε βρω.
Στην καρδιά, τον πόνο να σβήσεις, εδώ.
Φίλα με, να δεις πως αισθάνομαι
Κοίτα με, με πόθο να ζω
Στο κορμί σημάδια ν’ αφήσεις, εδώ.
Μη μιλάς για τα παλιά
Είναι τόσα τα καρφιά κι ο σεβντάς μια φυλακή.
Να ξεκλειδώσεις τα κελιά
Κι ύστερα σα ζωγραφιά να φουντώσει η γιορτή.
Τρίτο στεφάνι
καρδιά μου τι να σε κεράσω
που δε με πιάνει
λιγάκι ο ύπνος, να ξεχάσω
σαν παραμύθι
γιαγιά Εκάβη
μάνα Νίνα
φωτιά στα στήθη
κόκκινη μοίρα
σερπαντίνα.
Χαμένα χαμένα
τα πιο πολλά
κορμιά κουρασμένα
κορμιά δειλά
που πήγαν
που φύγαν
τόσοι γνωστοί
στης νύχτας
το χορό
έχουν πιαστεί.
Το πρώτο στεφάνι
βαθιά πληγή
το δεύτερο φτάνει
σε άλλη γη
το τρίτο στεφάνι
μια συντροφιά
που ζήσαμε αυτή είν’ η ομορφιά.
Τρίτο στεφάνι
Λευκέ μου Πύργε, Παρθενώνα
ίδιο φουστάνι
και καλοκαίρι
και χειμώνα.
Της μοίρας νύφη
μ’ ένα τανγκό καρδιά κομμάτια
πριν γίνω λήθη
φίλα με, κοίτα με στα μάτια.
Καλύτερα με σκούρα ζελατίναΝα πέφτει μπρος στα πόδια μου το φωςΤη μάνα μου την λέγανε ΚατίναΚαι σπίτι μου κι αγάπη μου ο βυθός Μ’ αρέσουνε τα όμορφα φουστάνιαΠου έχουνε στο πλάι τη ραφήΕκεί μετράω εγώ την περηφάνιαΦαρμάκι όταν στάζει η οροφή Και πάω και αγαπάωΑχ – τα πιο μεγάλα αγόριαΤην πόρτα τους χτυπάωΜετά κοιμάμαι χώρια Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκανΤα κλαράκια μουΚαι κάθισα και μέτρησα κι εγώΤα φυλλαράκια μουΣτα χέρια τα κουβάλησα τα νιάτα μουΤα υπάρχονταΚαι φαίνεται του γυάλισα του έρωταΤου άρχοντα Κι άλλο τραγούδι δε θα πω… Καλύτερα με σκούρα ζελατίναΝα πέφτει μπρος τα πόδια μου το φωςΠου φόρεσα… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Πήρα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπωκι ούτε ξέρω πως να ζωούτε και πως ν’ αγαπώτη ζωή μου επιβλέπω Πήρα κόκκινο στυλόκαι τραβάω γιαλό γιαλό και γράφωτραγουδάκια της φωτιάςτης φωτιάς, της πυρκαγιάςτη ζωή μου αντιγράφω Πως μ’ αρέσει αυτός ο ήλιοςπως μ’ αρέσει αυτός ο ήλιοςπως μ’ αρέσει το πρωίκι είναι βάσανο ο φίλοςείναι βάσανο ο φίλοςπου φωνάζει εκδρομή Πως μ’ αρέσει το φεγγάριπως μ’ αρέσει το φεγγάριόταν βγαίνει να με δεικαι κρατάει το φανάρικαι κρατάει το φανάριστης αγάπης την πληγή Πήρα κόκκινη καρδιάκαι πουκάμισα φαρδιά φοράωκαι ρωτάω να μου πουνόσοι ξέρουν ν’ αγαπούνσε ποιον έρωτα χρωστάω Πήρα… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Όταν έχω εσέναμπορώ να ονειρεύομαι ξανάν΄ανοίγω μες στη θάλασσα πανιάνα πιάνω μες τα χέρια μουτον κόσμο να τον φτιάξω Όταν έχω εσέναμπορώ να μη βυθίζομαι αργάτα βράδια που ματώνεται η καρδιάκαι πιάνω το μαχαίριτο σκοτάδι να χαράξω Κάνε ένα βήμανα κάνω εγώ το επόμενοαίμα μου και σχήμαλόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο Όταν έχω εσένακοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωποδε φοβού κανέναΕγώ κι εσύ στον κόσμοτον απάνθρωπο Εσύ κι εγώΌταν έχω εσέναμπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριάμπορώ να κοιμηθώ με σιγουριάνα πιάσω με τα χέρια μουτους δράκους να σκοτώσω Όταν έχω εσένααντέχω, πάω δίπλα στον γκρεμότο ξέρω, έχω ένα χέρι… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό.Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό.Έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτότου νου τη βέργα. Λες και η στάθμη της αγάπης πάει να βρειπόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί.Πως κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροίγι’ ανθρώπων έργα. Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιέςμε κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμέναδυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριέςκι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα. Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλίλες και βγήκε τ’ ασανσέρ σ’ ένα κελίπου ένας το βλέπε το φως γι’ ανατολήκι άλλος για δύση. Λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάννα ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάνσαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάντου ανθρώπου η… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Πέλαγο να ζήσω δε θα βρωσε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιοκάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώπότε άστρα πότε άκρη της αβύσσουκάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγότα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω Αυτή η νύχτα μένειαιώνες παγωμένηπου δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιοκι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοινα ζήσουν έναν έρωτα επίγειο Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιάπέλαγο η φωνή του Καζαντζίδηπέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουργιάμαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδιμου `γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιάτο λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι Αυτή η νύχτα μένειαιώνες παγωμένηπου δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιοκι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοινα… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Και τώρα κλείνω εγώΟ ΚαραγκιόζηςΠαιδί τζιμάνι της φτωχολογιάςΟ σεβνταλής και ο χορευταράς Βρε ήμουνα ξυπόλητοςΚαι γύριζα στους δρόμουςΚι εσύ μου κάθεσαι και σκαςΓια τάξη και για νόμους Βρε ήμουνα ξυπόλητοςΜε άδειο το στομάχιΚι εσύ μου κάθεσαι και σκαςΓια έρωτας και άγχη Βρε ήμουνα ξυπόλητοςΚι έσκυβα το κεφάλιΚι εσύ μου κάθεσαι και σκαςΓιατί τραβιούνται οι άλλοι – βρε Ήμουνα ξυπόλητοςΜε βούρδουλα στη ράχηΚι εσύ μου κάθεσαι και σκαςΓια της ζωής τα άδικαΜες στο ζεστό κρεβάτι Γι’αυτό σου λέμε Βασιλάκημη στεναχωριέσαι και μη χολοσκάςσίγουρα καλύτερα απ’ όλους μας περνάςΣίγουρα είμαι ΠασάςΔε με παίρνει να στεναχωριέμαιΠρέπει να γίνω οπαδός πιστόςΤου γέλιου και της… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Επεμβαίνεις,
επεμβαίνεις στη ζωή μου ασυγχώρητα
σε θέματα προσωπικά κι απόρρητα
με ντέτεκτιβ κι υποκλοπές
μ’ εντάλματα κι επιτροπές
επεμβαίνεις, επεμβαίνεις, επεμβαίνεις
μ’ έκανες μπαλάκι τένις.
Είσαι σκέτο παρακράτος
είσαι σκέτο παρακράτος
και προβοκατόρισσα
γι’ αυτό σε χώρισα.
Επεμβαίνεις,
επεμβαίνεις με πυρά κατευθυνόμενα
στο σπίτι μου, στους φίλους και το γκόμενο
μ’ εντάλματα και σπαστικά
με κόλπα τρομοκρατικά
επεμβαίνεις, επεμβαίνεις, επεμβαίνεις
μ’ έκανες μπαλάκι τένις.
Δεν ξέρω αν είναι έρωτας, που σκάει τόση αγάπηΠαντού, σαν παρενέργεια, στα κόκαλα, στην πλάτηΠου παίρνεις τάχα απόσταση για να καταλαβαίνειη έρημη υπόσταση σε τι σκοτάδια μπαίνει Βραχυκύκλωμα, πάει το κύκλωμα απ’ τη φλόγαπου ανάψαμε και τα κάψαμε, νύχτα ευλόγαΤα φιλιά πάνω στους τοίχους κόκκινη μπογιάΥπογράψανε πως μας κάψανε την καρδιά Δεν ξέρω αν είμαι διάλειμμα κι εγώ μες στη ζωή σουΠου σκάει σαν επικίνδυνη στροφή στη θέληση σουΠου παίρνεις τάχα αδιάφορα και με ρωτάς που πάωΕσύ που είδες παράφορα σε ποιο σφυγμό ξεσπάω Βραχυκύκλωμα, πάει το κύκλωμα απ’ τη φλόγαπου ανάψαμε και τα κάψαμε, νύχτα ευλόγαΤα φιλιά πάνω στους… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Κυκλοφορώ κι οπλοφορώγιατί ποτέ να σ’ αποκτήσω,δεν μπορώΔεν είχα φταίξει πουθενάκι άσε με δω στα σκοτεινά, να προχωρώ Κυκλοφορώ κι αδιαφορώκι αν υποφέρω, κι αν ανοίγω σα φτερόΓια κείνο που ‘χει πια χαθείκάνω το τραύμα πιο βαθύ, κι αποχωρώ Και απορώ που μια ζωήκυκλοφορώ και σε λατρεύωαλλά δεν είμαι και Θεός, να σε παιδεύωΚαι απορώ που μια ζωήαπό παιδί παρακαλάωΜα ούτε σ’ ένα παραμύθι, δε χωράω Κυκλοφορώ κι οπλοφορώγιατί ποτέ να σ’ αποκτήσω, δεν μπορώΔεν είχα φταίξει πουθενάκι άσε με δω στα σκοτεινά, να προχωρώ Κυκλοφορώ κι οπλοφορώκαι σ’ έχω απάνω μου, σαν ρούχο καθαρόΜες στου μυαλού μου τις φωτιέςτις… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Η ζωή σου μαύρος φάντες.
Και σου παίζουνε οι μπάντες
τα τραγούδια που μεγάλωσες μ’ αυτά
και σε βγάλαν στ’ ανοιχτά.
Σαριμπίνταμ Σαριμπαντιμπάμ
μ’ ένα αχ μου έλα αχ μου.
Άσε τις ντροπές
στη ζωή μου μπες
Σαριμπίνταμ Σαριμπαντιμπάμ
Σε πληρώνουν οι πατρόνοι
κι η μανούλα σου σε λιώνει.
Αμπαρώσου στο κλουβί πριν
τρελαθείς
στα σκοτάδια θα με βρεις.
Θα τη βρούμε δίχως τύψεις.
Κι αν τυχόν μ’ ανακαλύψεις,
δυο χειμώνες στο πλευρό σου θα σταθώ
δίχως να σ’ αντισταθώ.
Τα πιο ωραία λαϊκάσε σπίτια με μωσαϊκάτα είχαμε χορέψειγαλάζιο γύψο η οροφήκαι τα τακούνια μου καρφίκι από την πρώτη την στροφή,το στόμα εγώ το `χα λατρέψει. Κορίτσια αγόρια σ’ ένα χωλκαι τα φιστίκια μες το μπολκι οι γέροι στη βεράνταμε το ρυθμό της μουσικήςκαι με μπλου τζην Αμερικήςμια εφηβεία επιεικήςπου γίνεται σαράντα. Δε γυρνάνε λέμε, πίσω ποτέ,τα καλά παιδιά σ’ εκείνα τα χρόνιαέρωτά μου τώρα πληγωμένε μου αητέστάχυα είμαστε στου χρόνου τ’ αλώνια. Έλα μην κλαις,μη μου κλαις σε γιάτρεψαλύπες και αγάπες παλιές ανάτρεψα. Έλα μην κλαιςμη μου κλαις στ’ ορκίζομαιγια παραισθήσεις καλές φημίζομαι. Τα πιο ωραία λαϊκάσε σπίτια με… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Όλη μου η ζωή διδασκαλίαΌλη μου η ζωή συντακτικόΔίνω ρήμα επίρρημα και ζητώΤο ουσιαστικό Αρχίζει το μάθημα:Συνοπτική ιστορία Ελλάδος Οι Έλληνες είναι λαόςΌλο τιμή και δόξαΤο ένδοξό τους παρελθόνΚλωσάνε σαν την κλώσαΚι ανέκαθεν πολέμησανκατά της τυραννίαςΤους έμεινε η καρκατσουλιάΚαι δυο αβγά Τουρκίας Οι Έλληνες είναι λαόςΜε βίτσια και ψωνάραΓι’αυτό τους μούντζωσε ο ΘεόςΤους έριξε κατάραΚι αφού πολύ δοξάστηκανΚαι φτάσαν στην ακμή τουςΤους έσπασε ο τσαμπουκάςΚαι βράζουν στο ζουμί τους Αρχαία ιστορία:Η μάχη των Θερμοπυλών Φωτιά κι ασπίδαΤου ΛεωνίδαΜε τους τριακόσους που ‘χαν πιάσει τα στενάΚαμένα ΒούρλαΚι απάνω τούρλαΠλακώσαν Πέρσες και τσακίσαν τα παιδιάΜ’ ένα ρυθμό ΜάμποΠοιος αντίχριστοςΠοιο κάθαρμα τους πρόδωσε… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Όπου κι αν πας θα ‘σαι πάντα εδώ
θα ‘χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα
όμως φοβάμαι μωρό μου μη φύγω εγώ
έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα.
Πάμε στον Άδωνι για καφέ
που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά
και αράζουνε και αθλητές
και που πηγαίνει και μία χοντρή νευρικιά
Κυριακή να της φύγει το στρες.
Κι όλα μοιάζουν ένα τίποτα
και κυκλοφορούν ανύποπτα
κι είσαι η λαχτάρα μου
ο καφές και τα τσιγάρα μου.
Ό,τι κι αν ζήσουμε το ‘χουμε δει
σαν μία σκηνή από άλλη ταινία
Κι όλος ο κόσμος μωρό μου μπορεί και το ζει
έλα κερνάω καφέ στην πλατεία.
Η Μαλάμω με καμάριπου μοσχοβολά θυμάριμεσ’ στους δρόμους της Αθήναςέχει εννιά γι’ αυτήν ο μήναςτα κουμπούρια γεμισμένατα `χει πάντα κουμπωμένακι όλοι τρέχουν να τη δουνμε καημό και τραγουδούν. Μαλάμω με τη φούρια σουβάρα τα κουμπούρια σουβάρα τα κουμπούρια σουπανάθεμα τη φούρια σουΜπαμ και Μπουμοι κουμπουριέςφυτεύεις βόλια στις καρδιές. Απαράτησε τα γίδιατα σιγκούνια τα στολίδιαστην Αθήνα μάνι μάνιέβανε κοντό φουστάνιτα κουμπούρια της γεμάτατα κουνά π’ αναθεμά τατα κουνά και περπατάεικι όλη η Αθήνα τραγουδάει. Μαλάμω με τη φούρια σουβάρα τα κουμπούρια σουβάρα τα κουμπούρια σουπανάθεμα τη φούρια σουΜπαμ και Μπουμοι κουμπουριέςφυτεύεις βόλια στις καρδιές. Ρίχνει βόλια η ματιά τηςη πλεξούδα η… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
ΌλαΘέλω να τα ξέρω όλαΌχι επειδή είμαι κουτσομπόλαΔεν το κάνω από κακόΘέλω να ’χω υλικόΚι ας μου τρώει η περιέργεια τη σόλα ΌλαΛες κι οι τοίχοι έχουν κόλλαΚαι κολλάω εγώ τ’ αυτίΤι είπε αυτός και τι είπ’ αυτή Ποια πόρτα άνοιξεΠοια σκάλα έτριξεΠοιος έτρεξεΤι έτρεξεΠοια πόρτα άνοιξεΚαι ποιο κουβάρι έμπλεξε Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Ε; Έξι πατώματαΤι μαγειρέψανεΠοιοι δώσαν δικαιώματαΠώς τα βολέψανεΤι χάψανΤι χορέψανε Βρε μπας και είμαι καταβάθος μια κυράτσα;Διότι… ΌλαΘέλω να τα ξέρω όλαΔε με νοιάζει αυτή η φρατζόλαΤο δικό μου το ψωμίΕίναι η κάθε μια στιγμήΠου θα λύσω τα μυστήριά τους … ποια… Διαβάστε περισσότερα/Read more »
Καλησπέρες…Καλησπέρες σε όλους…
Ετοιμοι για απογείωση…???